ከኢያሪኮ እስከ ቀራኒዮ (ክፍል አምስት)

ያ አሮጌ ልብስ በመንገድ ዳር ተጥሎ ሲቀር፣ በኢያሪኮ ሃይማኖታዊና ማኅበራዊ ግንብ ላይ ትልቅ ስንጥቅ ፈጥሮ ነበር። ለከተማይቱ ሽማግሌዎችና ለሕግ መምህራን፣ ያ ጨርቅ ተራ ቆሻሻ ሳይሆን የሥርዓቱ መፍረስ አዋጅ ነበር። በታሪካቸው ውስጥ እኔ "ጥገኛው" ነኝ፤ የእነርሱን "ቸርነት" የምመግብ፣ የእነርሱን የጽድቅ ስሜት የምመግብ የቆምኩ ምስል ነበርኩ። የእኔ በዚያ መንገድ ዳር ተቀምጦ መለመን ለሃይማኖታዊ ሥርዓቱ "ምጽዋት" የሚባል ተግባር መለማመጃ መድረክ ነበር።

​አሁን ግን ያ ልብስ ባዶውን ቀርቷል። ይህ ለከተማይቱ ሃይማኖታዊ መሪዎች ትልቅ የሐይማኖት ጥያቄ አጭሯል፦ "የሥርዓቱ አካል የነበረው ምስኪን እንዴት ያለ ሥርዓቱ ፈቃድ ነፃ ወጣ?" የሚል። እኔ ሳይፈቀድልኝ መፈወሴ፣ ያለ ካህናቱ መርቆኝ ማየቴ፣ የነበረውን የቢሮክራሲያዊ ጽድቅ መዋቅር አናጋው። በመንገድ ዳር የቀረው ልብስ "ከእንግዲህ የእናንተን ምጽዋት አልፈልግም" የሚል የነፃነት ቃል ኪዳን ነበር።

​ማኅበራዊ ሥርዓቱም ተናወጠ። በኢያሪኮ ውስጥ እያንዳንዱ ሰው የራሱ "መቀመጫ" አለው። ባለሀብቱ በዙፋኑ፣ ነጋዴው በሱቁ፣ እኔ ደግሞ በአቧራው ላይ። እኔ ከመቀመጫዬ ተነሥቼ መሄዴ፣ ሌላውም ተነሥቶ ሊሄድ እንደሚችል ፍንጭ ሰጠ። "ይሄ ሰው ከሄደ፣ እኛስ ለምን እዚህ እንቀራለን?" የሚል የሹክሹክታ ድምፅ በከተማዋ ተሰማ። ያ አሮጌ ልብስ ለከተማይቱ ነዋሪዎች የጸጥታ መታወክ ምልክት ሆነባቸው፤ ምክንያቱም የለመዱትን "የተዋረደ ሰው" አጡ።

​በሃይማኖታዊው እይታ ደግሞ፣ ያ ልብስ "ኃጢአትና መርገም" ተብሎ የሚታሰበው ማንነት መወገዱን ያሳያል። እነርሱ እኔን የሚያዩኝ በእግዚአብሔር እንደተቀጣሁ ነበር፤ ልብሴም ያ የቅጣት ምልክት ነበር። አሁን ግን ያ "የተቀጣ" ሰው በክብር ሲሄድ፣ የእነርሱን የፍርድ ሚዛን ሰበረው። ጌታ እኔን ሲያየኝ ያየው ቁስሌን ሳይሆን፣ በውስጤ የነበረውን ጥማት ነው። ይህ ደግሞ ለሃይማኖታዊው ሥርዓት ትልቅ ድንጋጤ ነበር—ምክንያቱም እነርሱ እግዚአብሔርን በሕግ እንጂ በምሕረት ማየት አይፈልጉም ነበር።

​ያ ልብስ በኢያሪኮ አቧራ ላይ ተኝቶ የሚናገረው አንድ እውነት አለ፦ "እውነተኛው አምልኮ በመቅደስ ውስጥ መታየት ሳይሆን፣ በመንገድ ዳር የወደቀውን ማንነት ጥሎ ወደ ብርሃን መገስገስ ነው።"

​እኔ ማለት የኢያሪኮን ሐሰተኛ ሰላም በጥያቄ ምልክት የሞላሁት ነኝ።