ከኢያሪኮ እስከ ቀራኒዮ (ክፍል ስምንት)

    ✍ ታደሰ ሞጎስ | ኢትዮጵያ አውታር 

በመስቀሉ ስር የቆምኩት እኔ፣ በኢያሪኮ አቧራ ላይ ተጥዬ የነበርኩት ያው ሰው ነኝ። ነገር ግን ያኔ ዓይኖቼ የጨለማ እስረኛ ነበሩ፤ ዛሬ ግን የሚታየው ብርሃን ራሱ ሲጨልም ለማየት በቅቻለሁ። በመስቀሉ ስር ሆኜ የታዘብኩት ምስጢር ለዓለም ፍልስፍና አዲስና የሚገርም ትርጉም ሰጥቷል፦ እውነተኛ ኃይል የሚገኘው በታላቅነት ሳይሆን በውርደት ውስጥ ነው፤ እውነተኛ ጥበብም የሚገኘው በምክንያት ሳይሆን በመስዋዕትነት ውስጥ ነው።

​ዓለም "ጠንካራው ደካማውን ይረግጣል" በሚል የህልውና ትግል (Struggle for existence) ፍልስፍና ትመራለች። እኔም በመንገድ ዳር ስቀመጥ የዚሁ ፍልስፍና ሰለባ ነበርኩ። በመስቀሉ ላይ ያለው ግን ይህንን ቀመር ገለበጠው። አምላክ በመከራ ውስጥ ሆኖ ለዓለም ምሕረትን ሲሰጥ፣ የሰው ልጅ "ክብር" ብሎ የሚጠራው ነገር ሁሉ እንደ ጉም በኖ ጠፋ። በመስቀሉ ስር ስቆም፣ እውነተኛው "ማየት" ነገሮችን የመሰብሰብ ሳይሆን ራስን የመስጠት ጥበብ መሆኑን ተረዳሁ።

​ለእምነትም ቢሆን አዲስ ትርጉም ተገለጠ። እምነት ማለት ከስቃይ መሸሻ ሳይሆን፣ ስቃይን ወደ ድል መለወጫ ድልድይ ነው። በኢያሪኮ "ማረኝ" ብዬ ስጮህ ምቾትን ፈልጌ ነበር፤ በመስቀሉ ስር ግን "ምሕረት" ማለት ስቃይን አብሮ መካፈል መሆኑን አየሁ። መለኮታዊው ጥልቅ መገለጥ እዚህ ጋር ነው፦ ፈጣሪ ከሰማይ ሆኖ አላዘነልንም፣ ይልቁንም ወደ እኛ አቧራና ደም ውስጥ ወርዶ አብሮን ተሰቃየ።

​ያኔ በመንገድ ዳር የጣልኩት ልብስ አሁን ትርጉሙ ሙሉ ሆነ። ያ ልብስ የግል ነፃነቴ ምልክት ነበር፤ የመስቀሉ መራቆት ግን የዓለም ሁሉ ነፃነት ሆነ። በዓለም ፍልስፍና "ሞት" መጨረሻ ነው፤ በመስቀሉ ምስጢር ግን ሞት የሕይወት መግቢያ በር ሆነ። እኔ በዓይን ሰውርነቴ ያላየሁትን የዓለም ክፋት፣ አሁን በዓይን ብርሃኔ በመስቀሉ ላይ አየሁት—ነገር ግን ያ ክፋት በፍቅር ሲሸነፍ አየሁ።

​አሁን ዓለምን የማያት በአዲስ መነጽር ነው። ሀብት፣ ሥልጣንና እውቀት ከመስቀሉ ትሕትና አንጻር ሲታዩ ባዶ ናቸው። እውነተኛው ባለጸጋ የሚሰጥ እንጂ የሚቀበል አይደለም። እውነተኛው አዋቂም ራሱን ዝቅ የሚያደርግ ነው። በመስቀሉ ስር ሆኜ ያየሁት ታላቁ ምስጢር ይኸው ነው፦ ጨለማን ማሸነፍ የሚቻለው በብርሃን ብቻ ሳይሆን፣ በዚያ ብርሃን ውስጥ በሚገኝ "መስዋዕትነት" ጭምር ነው።

​እኔ ማለት ከኢያሪኮ መንገድ ዳር እስከ ቀራንዮ ተራራ ድረስ ያለውን የእውነት ጉዞ የተጓዝኩት ሰው ነኝ።