ሰሙነ ሕማማት

✍ ታደሰ ሞጎስ | ኢትዮጵያ አውታር 

ይህ ሳምንት በጊዜ ጅረት ውስጥ የሚፈስ ተራ የሰባት ቀናት ድምር አይደለም፤ ይልቁንም ሕልውና ራሷን በመስታወት የምታይበት፣ የሰው ልጅ የታሪክ ሰንሰለት ተበጥሶ የዘላለምነት ትርጉም የሚሰፋበት "የዝምታ ላብ" ነው። ሰሙነ ሕማማት በሥነ-መለኮት ጥበብ የፈጣሪን ትሕትና ቢገልጽም፣ በረቀቀ  እይታ ግን የጽንፈ ዓለሙ ስርአት (Entropy) ለፍቅር ሲል ራሱን የሰበረበት፣ የቁስ አካል ህግጋት በመንፈሳዊ ስበት የተሸነፉበት ታላቅ "ክስተት" ነው።

​ድባቡን አስቡት፤ ዓለሙ ሁሉ በታመቀ ትንፋሽ ውስጥ ሆኖ የራሱን ውሳኔ የሚጠብቅ ይመስላል። በጌቴሴማኒ የአትክልት ስፍራ የሚንጠባጠበው ደም የተቀላቀለው ላብ፣ የግለኝነት (Individuality) የመጨረሻው ትግል ውጤት ነው። እዚያ ጋር ነው እረቂቅነቱ የሚመሰጠው። እያንዳንዱ ጠብታ ወደ መሬት ሲወድቅ፣ የሰው ልጅ ለዘመናት የገነባው የ"እኔነት" ግንብ ሲፈርስ ይሰማል። ያ ዝምታ የሚረብሽ ነው፤ ጩኸት የሌለበት፣ ነገር ግን የሁሉንም የሰው ልጆች የውስጥ ስቃይ የሚሸከም ጥልቅ ጸጥታ።

​ወደ ቀራንዮ የሚወስደው መንገድ ደግሞ የሰው ልጅ የሞራል ልዕልና የሚፈተሽበት አዳራሽ ነው። እያንዳንዱ የግርፋት ድምጽ በታሪክ ውስጥ የተፈጸሙ ኢ-ፍትሃዊነቶች ሁሉ የሚያስተጋቡበት ማይክሮፎን ይመስላል። የተገረፈው ሥጋ ሳይሆን፣ በሥጋ ውስጥ የተወሸቀው ጥላቻ ነው። የተሰቀለው አካል ሳይሆን፣ ሰውን ከሰው የለየው የጥል ግድግዳ ነው። በመስቀሉ ላይ የተዘረጉት እጆች የጠፈርን ስፋትና የጊዜን ርዝመት በአንድ ማዕከል (Point of Singularity) ላይ አገናኝተው የሚቆልፉ፣ መላውን የሰው ልጅ ሕመም ወደ አንድ ፍጹም ሰላም የሚቀይሩ የፍቅር መግነጢሶች ናቸው።

​ዓርብ ድንግዝግዝታ ነው። ፀሐይ ብርሃኗን ስትከልክል፣ ተፈጥሮ በታላቅ ድንጋጤ ውስጥ ሆና "ለምን?" ስትል ትጠይቃለች። ይህ "ለምን?" የሚል ጥያቄ የጥያቄ ሁሉ መጀመሪያ ነው። አምላክ በመስቀል ላይ ሆኖ "አምላኬ አምላኬ ለምን ተውከኝ?" ሲል፣ የሰው ልጅ በብቸኝነትና በባዶነት (Nihilism) ገደል ውስጥ ሆኖ የሚጮኸውን የዘመናት ጩኸት ወክሎ ነው። ይህ ጩኸት ግን የሽንፈት ሳይሆን፣ የድል መጀመሪያ ነው፤ ምክንያቱም ፍጹም ባዶነት ካልተሰማ ፍጹም ሙላት አይመጣምና።

​በዚህ ሳምንት ውስጥ የምናልፍበት ፍኖተ ሕማማት፣ እኛን ከራሳችን ድክመት ጋር ፊት ለፊት ያጋጥመናል። የምንተፋው ሐሞት የገዛ መራራነታችንን፣ የምንሸከመው መስቀል የገዛ ኃላፊነታችንን ያሳየናል። ሰሙነ ሕማማት ማለት የሰው ልጅ በራሱ ላይ ጥሎት የነበረውን የጨለማ መጋረጃ ቀዶ፣ ወደማያልቀው የብርሃን ውቅያኖስ ለመግባት የሚያደርገው "የሞት-ወደ-ሕይወት" ሽግግር ነው። በቃላት የማይገለጽ፣ በዝምታ ግን የሚጮህ፣ የሕልውናችንን ምስጢር የፈታ የፍቅር መደምደሚያ ነው።