የሕማማት ሳምንት የመጀመሪያ ቀን የሆነው "ሰኞ" ምስጢር፣ ክርስቶስ ለሰው ልጅ ያሳየው ጥልቅ ፍቅር

✍ ዮሐንስ አብነት | የወዳጅ ምክር | ኢትዮጵያ አውታር  

ሰኞ የሕማማት መጀመሪያ እንደመሆኑ፣ ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ከቢታንያ ወደ ኢየሩሳሌም ሲመጣ መራቡን እናያለን። የሁሉ ፈጣሪ የሆነው ጌታ መራቡ የሥጋ ምግብ ፍለጋ ሳይሆን፣ የሰውን ልጅ ነፍስ ፍሬ ለማግኘት የነበረው መለኮታዊ ጥማት ነው። ይህ መራብ አዳም በገነት ውስጥ ከበላው የዕፀ በለስ ፍሬ የተነሳ የመጣውን የነፍስ ረሃብ ለመካስ የቀረበ መለኮታዊ ካሳ ነው። ጌታ የተራበው የእኔንና የአንተን ንስሐ፣ የእኔንና የአንተን ወደ እውነት መመለስ ነበር፤ ነገር ግን በምድር ላይ ፍቅርን አጥቶ ተራበ። 

በዚሁ ዕለት ጌታ ፍሬ ያልተገኘባትን በለስ ረግሟታል። ይህች በለስ አዳም በበደለ ጊዜ ዕራቁቱን መሆኑን አውቆ ቅጠሏን የሰፋባት የበለስ ዛፍ ምሳሌ ናት። ጌታ በለሷን ሲያደርቃት፣ አዳም ለበደሉ መሸፈኛ ያደረገውን ያንን የኃጢአት መጋረጃ መቅደዱንና የሰውን ልጅ ወደ ቀደመው የብርሃን ልብስ ሊመልሰው መምጣቱን ያሳያል። በለሷ የደረቀችው የሰው ልጅ ከእንግዲህ በቅጠል (በታይታና በሐሰት) ሳይሆን በእውነተኛ ፍሬ ሊመላለስ እንደሚገባው ለማስተማር ነው። 

የዛሬው የሰው ልጅ ሁኔታ ልክ እንደዚች በለስ ሆኗል። በውጫዊ ገጽታችን በቴክኖሎጂ፣ በዕውቀትና በሥልጣኔ ቅጠሎች አጊጠንና ለምልመን እንታያለን፤ በውስጣችን ግን የፍቅር፣ የርኅራኄና የቅድስና ፍሬ አልባ ሆነን ደርቀናል። ጌታ ዛሬም ወደ ሕይወታችን መጥቶ ፍሬ ሲፈልግ፣ እኛ በምድራዊ ጫጫታና በከንቱ መመካት ቅጠሎች ተሸፍነን እንገኛለን። ይህ የደረቀችው በለስ ታሪክ የእያንዳንዳችን የውስጥ ባዶነት መስታወት ነው። 

በለሷን ማድረቁ ሌላው ምስጢር፣ ጌታ ለሰው ልጅ ያለውን ጽኑ ፍቅር ይገልጻል። ጌታ ሰውን ከመቅጣት ይልቅ ግዑዟን በለስ በመቅጣት፣ ቁጣው በሰው ላይ ሳይሆን በኃጢአት ላይ መሆኑን አሳይቷል። "እኔ ልድረቅልህ፣ እኔ ልሙትልህ እንጂ አንተ አትጥፋ" የሚለው መለኮታዊ ድምፅ በዚህ በደረቀችው በለስ ውስጥ ይሰማል። ይህ ለሰው ልጅ ነፍስ ትልቅ ፈውስ ነው፤ ምክንያቱም ፈጣሪያችን እኛን ለማዳን ሲል ፍጥረትን እንኳ ለመሥዋዕትነት ያዘጋጃል። 

ጌታ በዚሁ ዕለት ወደ ቤተ መቅደስ ገብቶ የሚሸጡትንና የሚለውጡትን አባርሯል። ይህ ድርጊት ልባችን የጸሎት ቤት መሆኑ ቀርቶ የንግድና የጥቅም ስፍራ መሆኑን ያሳያል። ዛሬም ነፍሳችን በክፉ ሐሳቦች፣ በስግብግብነትና በምድራዊ ጭንቀቶች ተወጥራ የንግድ ቤት ሆናለች። ጌታ መቅደሱን ሲያጸዳ፣ እያንዳንዳችንን "ልጄ ሆይ ልብህን ስጠኝ" እያለን ውስጣችንን ከርኩሰት ሊያነጻልን እንደሚፈልግ እያሳሰበን ነው። 

መግረፊያውን አዘጋጅቶ ነጋዴዎቹን ሲያባርር፣ ጌታ የተሰማው ሐዘን እጅግ ጥልቅ ነበር። የገዛ ልጆቹ ስሙን እየጠሩ በቤቱ ውስጥ ሲነግዱ ማየቱ፣ ዛሬ እኛ በእምነት ስም የምናደርገውን ማጭበርበርና ግብዝነት ያሳያል። ጌታ በመቅደሱ ውስጥ ሲገረፍና ሲንገላታ፣ ያ ጅራፍ በገበያተኞቹ ላይ ሳይሆን በራሱ ላይ እንደሚወርድ እያወቀ ነበር። ለእኛ ንጽሕና ሲል እርሱ ቆስሏል። 

ይህ ቀን የነፍስን እንባ የሚቀሰቅስ ነው። ጌታ በኢየሩሳሌም ጎዳናዎች ሲመላለስ፣ የሚሰቅሉትንና የሚተፉበትን ሰዎች እያየ በፍቅር ይመለከታቸው ነበር። እኛ ብንሆን በጠላቶቻችን ላይ እሳት እናዘንብ ነበር፤ እርሱ ግን ለሚሰቅሉት ሰዎች ሕይወቱን ሊሰጥ በፈቃዱ ተራበ። ይህ ታላቅ ምስጢር ነው፤ ፈጣሪ ለፍጡሩ ሲል ራሱን ዝቅ አድርጎ የረሃብንና የሐዘንን ጽዋ መጎንጨቱ ነፍስን የሚያስለቅስ የፍቅር ጥግ ነው። 

በሊቃውንት ትርጓሜ መሠረት፣ የሰኞ ምስጢር "የመጋረጃው መገፈፍ" ይባላል። በገነት ውስጥ የጠፋው መለኮታዊ ንቃት፣ በዚህ ዕለት በጌታ ቃልና ድርጊት አማካኝነት እንደገና መታደስ ጀመረ። ጌታ በለሷን ሲያደርቅ፣ በሰው ልጅና በእግዚአብሔር መካከል የነበረው የጥል ግድግዳ መፍረስ መጀመሩን አበሠረ። እኛ ዛሬ ያለንበት የጭንቀት ዓለም መፍትሔው ወደዚህ የጌታ ንጽሕና መመለስ ብቻ እንደሆነ ያሳያል። 

ጌታ በዚህ ዕለት ያደረገው እያንዳንዱ ጉዞ ለነፍሳችን ፈውስ ነው። በመቅደሱ ውስጥ የነበሩትን ዕውሮችና አንካሶች መፈወሱ፣ እኛም በኃጢአት የታወርነውንና በመንፈሳዊ ጉዞ የሰለልነውን ሊፈውሰን ዝግጁ መሆኑን ያሳያል። ምንም እንኳ ዓለም በክፋት ብትሞላም፣ ጌታ ግን አሁንም በመቅደሱ (በልባችን) ቆሞ እኛን ለመፈወስ እጆቹን ዘርግቶ ይጠብቀናል። 

ተስፋው የሚጀምረው ከዚሁ ቀን ነው። የደረቀችው በለስ ብትደርቅም፣ በክርስቶስ በኩል ግን አዲስ የሕይወት ዛፍ (መስቀሉ) ሊተከልልን መሆኑን እናያለን። ዛሬ በሕይወታችን የደረቅን ብንመስል፣ ተስፋ የቆረጥንና ፍሬ አልባ ብንሆንም፣ ጌታ ግን ውስጣችንን አንጽቶ አዲስ ፍሬ ሊያፈራብን ይችላል። የእርሱ ቁጣ ለጥፋት ሳይሆን ለንጽሕና ነውና።