ከኢያሪኮ እስከ ቀራኒዮ (ክፍል ሰባት)

✍ ታደሰ ሞጎስ | ኢትዮጵያ አውታር 

የሆሣዕናው እልልታ በኢየሩሳሌም ቅጥር ግቢ ውስጥ እንደ ማዕበል ተላግቶ ሲመለስ፣ ድንገት አንድ ከባድ ዝምታ አየሩን ወረሰው። ያ ዝማሬ በነፍሴ ውስጥ የፈጠረው ንዝረት አሁን ወደ ጥልቅ የሕሊና ምርመራ ተቀይሯል። እኔ በኢያሪኮ መንገድ ዳር "ማረኝ" ስል የነበረኝ ጩኸት አሁን በውስጤ ወደሚገኝ "ለምን?" ወደሚል ስውር ፍርሃት ተለወጠ። ብርሃኑን ያገኘሁት ለመደሰት ብቻ ነበር ወይንስ ብርሃኑ የሚገጥመኝን የጨለማ ምስጢር ለማየት?

​በልቤ ውስጥ ሌላ እውነት ሲበራ ተሰማኝ፣ መስቀሉ የብርሃን ተቃራኒ ሳይሆን የብርሃን ማረጋገጫ እንደሆነ አሁን ይገባኛል። እኔ የዳዊት ልጅ ያልኩት ንጉሥ፣ አሁን ወደ ሞት እየገሰገሰ ነው። ፍርሃቴ የሥጋ አይደለም፤ እኔማ ሞትንማ በዚያች በኢያሪኮ መንገድ ዳር ተቀምጬ ለዓመታት ለምጄዋለሁ። ፍርሃቴ "ብርሃኑ ከጠፋ እኔስ እንደገና እታወራ ይሆን?" የሚል የነፍስ ስውር ጭንቀት ነው።

​ነገር ግን ተስፋዬ ከፍርሃቴ ይበልጣል። በመስቀሉ ምስጢር ውስጥ የማየው የውድቀት ምልክት ሳይሆን፣ ፍጹም የሆነ የፍቅር ጥልቅ ሀሳብ ነው። በኢያሪኮ ልብሴን ስጥል ያገኘሁት ነፃነት፣ አሁን እርሱ ራሱን ለመስቀል አሳልፎ ሲሰጥ ከሚገኘው ዓለም አቀፋዊ ነፃነት ጋር ይገናኛል። እኔ ለራሴ ስል ተራቆትኩ፤ እርሱ ግን ለዓለም ሲል ሊራቆት ነው።

​ዝምታው እየከበደ ነው። ሰዎቹ "ስቀለው" ብለው ሲጮኹ፣ የእኔ "ማረኝ" የሚል ድምፅ በዚያ ጩኸት ውስጥ ተቀበረ። ነገር ግን በመስቀሉ ስር ቆሜ ሳለሁ፣ ዓይኖቼ የሚያዩት ስቃዩን ብቻ ሳይሆን፣ ከዚያ ስቃይ ጀርባ ያለውን የድል ማለዳ ነው። ተስፋዬ ያለው በተከፈቱት ዓይኖቼ ላይ ሳይሆን፣ በዚያ በመስቀል ላይ በተዘረጋው እጅ ላይ ነው።

​አሁን ተረድቻለሁ፤ እውነተኛው ብርሃን የሚበራው በፀሐይ መውጣት ሳይሆን፣ ፍቅር ራሱን መስዋዕት አድርጎ ሲያቀርብ ነው። በኢያሪኮ መንገድ ዳር የነበረው ዓይነ ሰውር አሁን በመስቀሉ ስር የቆመው ምስክር ሆኗል። ጨለማው ለጥቂት ጊዜ ዓለምን ቢጋርዳትም፣ እኔ ግን በውስጤ ያየሁት ብርሃን መቼም እንደማይጠፋ አውቃለሁ።

​እኔ ማለት በብርሃንና በጨለማ፣ በሞትና በሕይወት መካከል ያለውን ድልድይ የተሻገርኩት ነኝ።